Follow FrankTwisk on Twitter  
   

 

 

 

 

Cook:

fysieke en mentale

inspanning

heeft langdurige

(neurologische en cognitieve)

gevolgen in ME/CVS

 

 

 

 


 

 

Dane Cook

 

"You canít begin to fix a problem

like post-exertional malaise

until you can understand

its underlying cause."

 

 

Dane Cook voert, mede gefinancierd door de CAA, uitgebreid onderzoek naar

de (langdurige) effecten van mentale en fysieke inspanning bij ME(CVS)-patiŽnten.

 

In een webinar (presentatie via het internet) doet Cook de (voorlopige) bevindingen uit de doeken.

 

Navraag bij Cook leert dat hij en zijn collega's druk bezig zijn de publicaties af te ronden.

 

 

 

 

 

In de eerste studie werd voorafgaande en 15 minuten, 48 en 72 uur na een maximale inspanning

bloed afgenomen teneinde de expressie van de adrenerge α-2A receptor, de glucocorticoiden

(NR3C1) receptor, interleukine-10 (IL-10) en de P2X4 urinoreceptor, vast te kunnen stellen.

 

De genexpressie van de α-2A receptor en NR3C1 receptor waren langdurig verhoogd in ME/CVS,

terwijl de expressie voor IL-10 en de P2X4-receptor volgens deze studie niet afweken.

 

Volgens de onderzoekers is de langdurig aanhoudende stijging van de α-2A receptor

een mogelijk gevolg van een (langdurig) afwijkende inflammatoire of algehele stressresponse.

De de langdurige toename van de NRC31 receptor wordt in verband gebracht met een excessieve inflammatoire response en een buitensporige reactie van de HPA-as (stress-systeem) op inspanning.

 

In tegenstelling tot een aantal oudere studies van Light en collega's (klik hier, hier, en hier)

vonden de onderzoekers dit keer geen noemenswaardige verschillen m.b.t. P2X4 en IL-10.

 

De auteurs geven een aantal mogelijke verklaringen voor afwijkende resultaten t.a.v. P2X4 en IL-10.

 

Terwijl in de Light-studies patiŽnten langdurig een gemiddelde inspanning leverden,

moesten de patiŽnten dit keer een (kortstondige) minimale inspanning leveren.

Het is mogelijk dat een "gemiddelde inspanning" voor patiŽnten een relatief grotere inspanning is.

Bovendien waren de meetmomenten waren afwijkend van de Light-studies en

was er in de Light-studies vaker sprake van een combinatie ME/CVS en fibromyalgie.

 

 

In de tweede studie werden patiŽnten zowel voor als 24 uur na een maximale inspanningstest

drie keer achter elkaar onderworpen aan een Paced Auditory Serial Addition Test (PASAT).

Bij deze test (die u hier kunt doen) krijgen proefkonijnen getallen te horen die bij elkaar opgeteld

moeten worden (bedoeld om werkgeheugen, aandacht en verwekingssnelheid te meten).

 

 

 

 

 

Terwijl gezonde proefpersonen bij een volgende test steeds beter ging scoren,

nam het aantal fouten bij ME/CVS-patiŽnten per test toe (zie afbeelding boven).

 

24 uur na de inspanningstest waren de prestaties van patiŽnten beduidend minder

dan de dag ervoor en namen ook hier de prestaties (aantal fouten) per test af.

 

 

geel: pariŽtale kwabben

blauw: frontale kwabben

 

 

Functionele MRI's tijdens de cognitieve testen lieten verminderde activiteit van de pariŽtale kwabben

in ME/CVS zien. De pariŽtale kwabben worden gerelateerd aan het vasthouden van de aandacht.

 

De lagere activiteit van de hersenactiviteit in de pariŽtale kwabben ging gepaard met

een toename van de activiteit in drie hersengebieden die belast zijn met executieve functies:

de cortex cingularis anterio, de hippocampus en de frontale kwabben (frontale cortex).

 

Mogelijk is die toegenomen activiteit van deze hersengebieden een rechtstreeks gevolg

van de moeite die patiŽnten moeten doen om de aandacht erbij te houden

 

24 uur na de inspanningstest waren deze neurologische afwijkingen verder toegenomen!

 

 

 

 

 

Wellicht dat gedragstherapie ook hier soelaas biedt...

Die hersenen moeten gewoon eens leren zich netjes te gedragen!

 

 

 


 

Voor een Engelstalige toelichting op de inspanningsstudies van Cook, klik op onderstaand logo: